De maanden voor de geboorte.

Mama Caroline en Papa Christophe hadden besloten niet te moeten weten wat het geslacht zou zijn van hun klein wondertje.

Februari 2003 : Na een test met een predictor dacht Mama dat ze zwanger zou zijn

Begin Maart 2003 : Een bezoekje aan gyneacoloog Bafort toont aan dat er leven aan het groeien is in mama's buik. De geboortedatum zou rond 13 oktober zijn.

Papa en Mama gaan vlug even bij vrienden langs om dit te vertellen want ze konden het echt niet verzwijgen. De vrienden (Steven en Eef) beloofden te zwijgen tot onze ouders op de hoogte gebracht werden.

Het weekend daarop hadden we dan ook mama en papa sint niklaas en mama lovendegem met mario bij ons thuis in de hospitaalstraat uitgenodigd.

 

Foto na het bezoek aan de gyneacoloog op 18/03/2003

 

De zwangerschap verloopt goed. In de zomer krijgen we evenwel een hittegolf over ons.

Eind September brengen we een bezoekje aan de familie in Sint Niklaas.

Bij 'pit en pépé' zien we de vriendin van de mama (saskia) die op dat moment ook zwanger is en uitgerekend werd voor 10/10/03.

De dagen voor de geboorte.

Mama moet op 09 Oktober een eerste keer naar de kliniek voor een echografie.

We horen nu het hartje heel goed kloppen maar van enige 'opening' of weeën zijn nog geen sprake.

We moeten terug op de voorziene geboortedatum, 13/10/03 maar het kindje heeft nog geen zin om af te dalen.

Op 20/10/03 moeten we terug naar de kliniek en de gyneacoloog zou nu de geboorte in gang kunnen steken.

Noodzakelijk blijkt dit nog niet te zijn want het hartritme is nog steeds heel goed op de echografie.

We vragen of de geboorteinleiding eventueel uitgesteld kan worden tot 23/10/03 want dan is het Papa zijn verjaardag en de geboorte zou voor hem dan een supergeschenk zijn.

Mama helpt deze dagen nog af en toe eens in 't Cipierke.

 

22 Oktober 2003

Mama moet vanavond binnen in de kliniek. De dokter zou de bevalling rond 22 uur inleiden.

Vooraleer binnen te gaan wordt er nog een Leffe gedronken.

Deze avond speelt de favoriete voetbalploeg van Papa, Club Brugge ook tegen AC milan in de champions leaugue.

De wedstrijd wordt opgenomen op video en papa gaat mee naar de kliniek.

Daar toe gekomen wordt mama omstreeks 20 uur aan de monitor gelegd.

We zitten dan op een kamertje waar amper een bed en een zetel op kan. De dokter zegt ons dat de bevalling pas morgenvroeg zou ingeleid worden, waarop mama papa prompt naar het cipier stuurde om naar de voetbal te gaan kijken.

Brugge wint die avond in Milaan met 0-1. Rond 23.30 is papa terug in de kliniek en ligt mama op haar kamer.

We kruipen zo samen in een eenpersoonsbed maar de slaap vatten, dat lukt niet echt.

Een beetje rondlopen op de gang lijkt ons wel iets en toen we een verpleegster zagen was die verbaasd dat we nog in de kliniek aanwezig waren.

Maar goed, rond 04.00 moet mama terug naar haar kleine kamertje want er komt spanning op de buik.

Papa wordt om 06.15 gewekt door een verpleegster want de vliezen van mama werden gebroken en het kindje zou nu wel eens snel kunnen afkomen.

Hmhm, sneller afkomen ....

Rond 09.30 kan mama het niet meer houden van de pijn en besluit een epidurale te vragen. Mede door aandringen van papa.

We kunnen nu constant het hartje volgen van ons klein wondertje.

Als men moet wachten, en voor papa is dat meer wachten zonder zelf iets te kunnen doen, dan kan de tijd toch lang duren.

Om het uur gaat papa dan ook een sigaartje gaan roken in de speciale rokersruimte.

Om 13.00 , papa was terug een sigaartje gaan roken werd hij erbij gehaald door een verpleegster.

Mama haar weeën zijn nu hevig genoeg.

13.10 Mama mag binnen in de bevallingszaal.

De epidurale zorgt ervoor dat haar benen gevoelloos zijn zodat we haar met 3 mensen sterk op het bevallingsbed moeten heffen.

 

13.35 IK BEN ER!

13.35 Ik word geboren.

Papa mag als eerste het babytje in handen houden en kijken wat het geslacht is. Hij besluit dat het een jongetje is.

De navelstreng liep immers tussen de beentjes en papa, die daar toch wat stond te rillen durfde de beentjes nog niet open te doen.

Papa mag met zijn zoontje naar achter, waar het gewogen en in het verwarmbed gelegd zou worden.

Toen mama papa hoorde zeggen dat hun kindje zou proberen luisteren naar de naam Elle begreep ze er even niets meer van. Elle was toch de naam voor het geval het een meisje zou zijn??

Toen ik in de kamer achteraan toekwam, staken ze toch wel rare dingen in mijn lichaam:

Achteraf hoorden we dat dit was om alle 'vuiltjes' die ik nog in mij had te verwijderen. Ze keken ook meteen of ik goed ademde, of ik dus wel gezond was.

Natuurlijk ben ik gezond, dacht ik.

Ik had nog maar net getoond dat ik gezond was, of ik werd daar op één of andere schaal gelegd.

Ze waren mij aan het wegen. Ik was net uit die rustige buik (nu ja rustig, soms kon mama ook wel eens rommelen, maar hier was er toch opeens een gans anders lawaai.)

Papa had ook voor een handdoek gezorgd (wist ik veel wat dit zou beteken, maar ik voelde mij er toch wel goed in).

Ik was dus vanaf het eerste moment al gedoemd om in de kleuren van Brugge gewikkeld te zijn.

 

 

Oma lovendegem (mama van mijn papa) wordt gebeld om het nieuws te vertellen en talloze smsjes worden verstuurd.

<sms> Hoi hier ben ik dan, geboren om 13.35 en ik weeg 2850 gram. Ik ben een meisje en zal proberen luisteren naar de naam Elle. En nu heb ik dorst! Groetjes. </sms>

Na 3 kwartier mag ook mama eens genieten van mijn aanwezigheid.

Terug op de kamer dient natuurlijk de familie in Sint Niklaas op de hoogte gebracht te worden.

En direct daarna mag ik al eten.

Op bezoek

Dezelfde avond komen :

- Pépé Ives en tante Sandra

Tante Sandra draagt op dit moment ook een klein kindje in haar buik zie ik. We mogen niet weten wat het zal worden, maar ik krijg in Februari alvast een nichtje of kozijntje :) .

 

- Mémé Lovendegem

- Oma en Opa Sint Niklaas met mémé Eveline en nonkel Chris.

Van deze eerste dag hebben papa en mama precies geen foto genomen?

Mijn eerste dutje in het hospitaal

Na zo een lange dag moest ik toch wel een dikke do doen.

De volgende dag

Mama zal mij voor het eerst een vers broekje mogen aandoen. Vele zullen er nog volgen...(hihi)

Nu komen er nog meer mensjes kijken hoe ik eruit zie.

Hier zien we pit en pépé uit Sint-Niklaas.

Steven,Eef en dochter Laura

Pépé Ives nog eens met tante Sandra en kozijntjes Sam en Jonas (zijn dat zotte meneerkes)

Opa en Oma Sint Niklaas , mémé Lien en Chris (alleen maar een foto bij Opa?)

Die zelfde avond krijg ik een beetje last van mijn maagje. De dokter komt erbij en geeft mij een beetje suikerwater. Dit zou helpen tegen de krampjes.

Ze nemen mij deze avond eens apart om te slapen, zodat mama ook eens op haar gemak zou zijn.

Van de 3 volgende dagen zijn niet veel foto's, papa zegt dat hij zo moe was. Op een gegeven dag, ging hij zelfs in het bed van mama liggen om een beetje te rusten...

De laatste dag dat ik in de kliniek was, komen Peter, Els en David(sneut). Van hen zal ik de maxicosie (is dit goed geschreven?)krijgen waarmee ik morgen voor de eerste keer naar huis in mag.

 

Ik mag naar huis!

Papa staat al van smorgens vroeg bij ons aan bed. Alles moet uit de kliniek weg en papa zijn auto is nu toch een beetje klein om dit in één keer te kunnen doen.

Na een keer of 4 over en weer rijden mag ik eindelijk mee.

Ze leggen mij in de maxicosie (zie boven, ik weet niet hoe dit te schrijven).

 

En toen kwam ik naar de Hospitaalstraat nummer 7 (hospitaal en kliniek zullen wel iets anders zijn zeker?) Ik werd er in de garage geplaatst naast al het gerief dat overkwam vanuit de kliniek (of is het Hospitaal, ik snap er niets meer van.)

 

Ik ben dus thuis, dag 1

Ik lig graag in mijn wipper, zo vredig, zo lief..

Natuurlijk moet ik ook gewassen worden, dit is een taak die mama de eerste weken op zich neemt.

Papa, die zal wel kijken en af en toe een foto nemen.

Ik moet natuurlijk afgedroogd worden:

 

Zie je daar nog dat groene plekje? Dat is de navelstring waardoor ik van mij mama eten kreeg toen ik nog in haar buik zat. Dit zou er nog een goede week aanhangen.

Word ik graag afgedroogd of denk je eerder van niet?

 

Dag 2

Een beetje eten zoeken, want ik heb honger...

En als ik geen eten vind moet ik me toch maar eens laten horen :)

En als ik dan eten gekregen heb dan ben ik zoals meestal, superlief.

De eerste maand thuis

Natuurlijk komen er heel wat mensen op bezoek. De meesten ken ik nog niet zo goed maar ik denk dat ik ze wel snel zal leren kennen.

Hier zien we Mama samen met haar Mama (mijn Oma) en Mama haar zus (mijn Meter). En ik sta er natuurlijk ook op, ook al zie je mij nu niet zo goed. (Ik lig daar rustig in dat kussentje op mama haar schoot voor diegenen die het niet zouden zien - zo klein ben ik nog)

Pepe Ives komt ook nog eens op bezoek samen met tante Sandra (die met haar dikke buik), Jonas en Sam.

Af en toe mag ik al eens op het grote Papa en Mama bed liggen.

Is het omdat ik nog zo klein ben dat Mama zo vreemd kijkt?

 

Van al die moedermelk die ik drink(mmmm) krijg ik wel een beetje uitslag.

Op 15 November 2003 ontmoet ik voor de eerste keer Sint-Niklaas in Supermarkt Delhaize. (Sint Niklaas is dat niet daar waar oma en opa Sint Niklaas wonen? Ik begrijp het alweer niet meer)

Papa en Mama zeggen dat dit een Sint is met zwarte Pieten en dat het andere Sint Niklaas, een stad is. (Weet ik veel...)

Hieronder zie je mij met mijn eerste mutsje en nog eens met de melkpuistjes.

En hier doe ik samen met mijn Mama een dutje in de zetel.

Mijn eerste Kerst- en nieuwjaarsdag

2 maandjes jong ben ik ondertussen.

Op kerstavond gaan Papa en Mama op bezoek bij Kris en Greta in Waterland-Oudeman.

Hierboven zit ik bij Greta en hieronder hou ik Laïka, de hond des huizes, in de gaten.

Als ik een vuile broek heb, word ik in de keuken in een verse broek geholpen.

Op kerstdag zelf gaan we naar Oma, Opa, Mémé Lien en nonkel Chris in Sint Niklaas.

Ik mag er bij de kerstboom poseren.

Op de schoot bij Mémé Lien.

En hier samen met de kerstknuffel.

De kaartjes die ik kreeg bij de geboorte hangen allemaal in de living.

Een foto van gans ons gezinnetje wordt getrokken om nieuwjaarskaartjes te maken.

Je ziet dus mijn Papa samen met Yorka, ik bij Mama en onze zwarte sloeberpoes, Chicabee.

Op oudejaarsavond komen Pépé Ives en Tante Sandra hun buikje vullen. Ik zie wel dat Tante Sandra heeeel veel gegeten heeft want haar buikje zit echt wel stampvol.

Hier is Pépé Ives aan het oefenen om eten te geven, want Papa vertelde mij dat die dikke buik bij Tante Sandra niet is doordat ze veel gegeten heeft, maar omdat er een klein babytje inzit. Papa had mij dit al verteld toen ik net geboren was maar dat was ik alweer vergeten hoor.

Nieuwjaarsdag, BOE !!

Ik mag fruitpap beginnen eten.

Terwijl ik in mijn wipper lig, geeft Mama mij mijn eerste fruitpapje, ik ben nu 2,5maandjes jong.

Je ziet aan mijn gezichtje dat ik dit nog niet echt lust.

Op bezoek in Brugge, het Jan Breydel stadion.

Papa is een fervent supporter van Club Brugge. Op een dag ging hij kaarten halen voor een wedstrijd en ik moest natuurlijk mee op de foto.

Mijn eerste computerles.

Papa heeft een programma moeten schrijven voor een bedrijf uit Gent, en Mama 'mag' het programma testen.

Natuurlijk wil ik een beetje mee helpen.

Nieuwe kleedjes

Mama heeft mij nieuwe kleedjes meegebracht.

Natuurlijk laat ik mij daar graag in fotograferen.

In de kliniek, mijn kozijntje Robbe is geboren

Een kleine 4 maand na mijn geboorte, wordt mijn kozijntje Robbe geboren. Hier zie je mij in het bed waar Tante Sandra normaal inligt.

Samen met mijn lievelingsknuffel.

Hier heb je hem, mijn lievelingsknuffel Leo, we zijn echt onafscheidelijk. Voor het geval ik Leo zou verliezen informeren Papa en Mama bij de Mevrouw van wie ik Leo de eerste kreeg, waar ze die haalde.

Het bleek een winkel in Nederland te zijn en Papa en Mama konden Leo de 2de via het internet bestellen.

Hiervoor maakten ze deze foto, zodat ze uit de winkel zeker de goede zouden opsturen.

Zo zou ik nooit een Leo moeten missen.

5 maandjes jong!

Ik ben 5 maandjes jong en poseer eens met Mama. Ik word meer en meer fotogeniek. Kan ook niet anders want dat fototoestel is altijd en overal bij ons.

5 maandjes jong, dat wil ook zeggen dat ik vanaf nu in mijn stoel mag zitten om fruitpap te eten.

Nog eens poseren met mijn Mama op de bureaustoel.

6 Maandjes jong!

De tijd gaat wel heel snel. Ik ben nu al 6 maand.

Een kindje van 6 maand heeft toch nog altijd veel slaap nodig, en als het moet slaap ik ook in mijn maxi cosie.

Die zotte Papa met zijn close-up foto's.

Hier heb ik terug nieuwe kleedjes gekregen.

Pasen in Sint Niklaas

Hier zie je mij bij Den Bompa, de Papa van Oma Sint Niklaas.

En hier bij 'Pit'.

In de magnolialaan, daar waar Opa en Oma Sint Niklaas wonen krijg ik een geschenk. Wat zou er in die grote doos kunnen zitten, komaan Oma doe dat maar vlug open.

Het zijn nieuwe kleedjes!

Ikke als punkerke

7 Maandjes jong!

Samen met Opa in de tenue die ik gekregen heb op Pasen.

Als klein duiveltje in mijn stoel.

En al spelend in mijn park.

Na mijn eerste bezoek aan de kapper. Mijn haar groeit namelijk heel snel.

Al 10 maand!

Als ik 10 maand ben, komt mijn kozijntje Robbe op bezoek.

Eerst ben ik nog een beetje onwennig maar daar zal snel verandering inkomen.

Die camera, ik begin die steeds leuker en leuker te vinden.

Hier zie je mij op een bbc bij vrienden van Papa en Mama.

10 Maand, dat wil zeggen dat ik vanaf nu ook in de autostoel mag zitten als we weggaan met de wagen.

De training die ik van Mario gekregen heb bij mijn geboorte zit mij nu ook als gegoten. Eindelijk zou ik zeggen want die kleuren zie ik toch wel graag.

En met diezelfde training, nog eens aan het Jan Breydelstadion van Brugge, samen met Papa en Gert Verheyen.

 

Op een zonnige zondag gaan Papa, David en Steven Cnudde van de grond met een sportvliegtuigje.

Door het warme weer geniet ik van het water waar Mama mij mee besprenkelt.

David leert mij hier al vroeg met geld om te gaan.

En met dit vliegtuigje zullen ze in de lucht gaan.

 

Op maandag is het meestal hapjesavond in 't Cipierke. Als het goed weer is zitten we natuurlijk op het terras.

Hier zie je mij samen met Mama.

11 maandjes!

Bij Mémé Lien en nonkel Chris. (Die camera vind ik echt super)

In Maart mag ik bruidsmeisje zijn, want dan trouwen Mémé Lien en nonkel Chris.

Een broertje of een zusje!

Het is nu echt waar, Papa en Mama zijn op bezoek geweest bij de gynecoloog en die wist ze te vertellen dat er een broertje of een zusje voor mij op komst is.

Papa en Mama gaan naar de babybeurs waar ze nieuwe kleedjes voor mij vinden.

Hieronder zie je mij in mijn nieuw tenueke.

En hier zit ik op de schoot van Mémé zandvleuge. Als Mama en Oma Lovendegem boodschappen doen, en mémé zandvleuge is thuis, dan springen we daar eens binnen.

Mama en Oma Lovendegem doen bijna alle zaterdagen samen boodschappen.

Overal waar ik kan, trek ik mij recht om op mijn beentjes te staan.

Hier zie je mij staan glunderen in mijn park.

Bij Oma Lovendegem, op een zaterdag net voordat we boodschappen gaan doen.

 

Wie is er hier nu het zotst? Mama of ikke toch maar?

We schrijven 22 Oktober 2004, morgen word ik 1 jaar !